pH ile ayarlanabilir OCA yüklü PLGA nanopartiküller, obetikolik asidi (OCA) polilaktik-ko-glikolik asit (PLGA) matrisi içinde taşıyan ve nanopresipitasyon sırasında kullanılan sulu fazın pH'sı değiştirilerek partikül boyutu ile ilaç enkapsülasyonunun kontrol edilebildiği polimerik nanotaşıyıcılardır. Çalışmada laktik asit:glikolik asit oranları 50:50 ve 75:25 olan iki asit-sonlandırılmış PLGA kullanılmış; sulu faz pH'sının değiştirilmesiyle yaklaşık 35–193 nm aralığında nanopartiküller elde edilmiştir. OCA enkapsülasyon verimi pH 2,5'te %89 düzeyinden pH 10'da %15 düzeyine değişmiştir.

pH yalnız partikül oluşumunu değil, OCA'nın çözünürlüğünü ve PLGA matrisi içinden salımını da etkilemiştir. PLGA 50:50 nanopartiküllerinden OCA'nın fizyolojik pH 7,3'te %87 ± 1'i 4 saat içinde salınırken, lizozomal ortamı taklit eden pH 4,5'te salım daha yavaş ve çok aşamalı gerçekleşmiş; 2 saatte %30 ± 2, 187 saatte %65 ± 0,1 ve 355 saatte %88 ± 2 salım bildirilmiştir. Tam asidik salım veri setine en iyi uyumu \(R^2=0.96\) ile Higuchi modeli sağlamıştır.

OCA yüklü PLGA 50:50 nanopartikülleri primer fare kemik iliği kökenli makrofajlarda kullanılan %80 canlılık sınırının altına düşmemiştir. DiR ile işaretlenen nanopartiküllerin intravenöz uygulanmasından sonra floresansın özellikle karaciğerde biriktiği gözlenmiştir. LPS ile aktive edilen THP-1 makrofajlarında OCA ve OCA yüklü nanopartiküller IL-6 ekspresyonunu anlamlı biçimde azaltmış; TNF-α azalması istatistiksel olarak anlamlı olmamış, IL-1β değişmemiş ve OCA yüklü nanopartiküller SHP ekspresyonunu artırmıştır.

Yorum sınırı: Bunlar hücre ve fare deneyleridir. Çalışma insanlarda klinik etkinlik, klinik güvenlik, tedavi başarısı veya uzun dönem hasta sonucu göstermemektedir.

Araştırmanın temel problemi

Obetikolik asit (OCA), farnesoid X reseptörünü (FXR) aktive eden yarı sentetik bir safra asidi analoğudur. FXR; hepatik metabolizma, inflamasyon ve fibrotik süreçlerle ilişkili bir nükleer reseptördür. OCA güçlü farmakolojik aktiviteye sahip olmakla birlikte sistemik dağılım hedef dışı etkilere yol açabileceğinden, çalışmanın temel yaklaşımı ilacı PLGA nanopartiküller içinde taşıyarak özellikle karaciğer dokusuna yönelmeyi artırmak ve serbest ilaca bağlı istenmeyen hücresel etkileri azaltmaktır.

PLGA biyobozunur bir kopolimerdir ve laktik asit (LA) ile glikolik asit (GA) birimlerinden oluşur. Çalışmada molekül ağırlığı yaklaşık 17.000 g/mol olan, karboksilik asitle sonlanan PLGA 50:50 ve PLGA 75:25 kullanılmıştır. 50:50 ve 75:25 ifadeleri polimerdeki LA:GA oranını gösterir.

Nanopresipitasyon nasıl çalışıyor?

Nanopresipitasyonda hidrofobik PLGA, suyla karışabilen organik çözücü asetonda çözülür. Bu organik faz su bazlı antisolvent faza hızlı biçimde eklendiğinde asetondaki polimer sulu ortamda aşırı doygunluğa ulaşır ve kendiliğinden nanopartikül oluşturur. Kaynak bu kendiliğinden oluşum bölgesini “Ouzo region” kavramıyla açıklar.

pH, PLGA Nanopartikül Boyutunu Neden Değiştirdi?

Kaynağın mekanistik yorumuna göre pH yükseldiğinde asit-sonlandırılmış PLGA'nın terminal karboksil grupları daha fazla iyonlaşır; artan negatif yük polimer zincirleri arasındaki elektrostatik itmeyi ve hidrofilik/amfifilik karakteri artırarak nanopresipitasyon sırasında daha küçük partiküllerin oluşmasını destekler. Bununla birlikte yazarlar tek bir mekanizmanın kesin olarak kanıtlanamadığını, aşırı doygunluk, moleküller arası etkileşimler, elektrostatik itme ve olası PLGA hidrolizinin birlikte rol oynayabileceğini belirtmektedir.

PLGA konsantrasyonu neden önemliydi?

Polimer konsantrasyonu 1 mg/mL'den 70 mg/mL'ye yükseltildiğinde PLGA 50:50 partikülleri 70 ± 21 nm'den 220 ± 3 nm'ye, PLGA 75:25 partikülleri ise 136 ± 37 nm'den 373 ± 16 nm'ye büyümüştür. En düşük PDI değerleri 30 mg/mL'de elde edilmiştir:

PDI, partikül boyutu dağılımının genişliğini gösteren boyutsuz polidispersite indeksidir. Kaynak polimerik ve lipidik nanopartiküllerde PDI < 0,2 değerini yeterince dar dağılımla ilişkilendirmektedir. 50 ve 70 mg/mL düzeylerinde görünür agregasyon oluşmuş; 30 mg/mL sonraki deneyler için seçilmiştir.

pH yükseldiğinde boyut ne kadar değişti?

En dikkat çekici geçişlerden biri PLGA'nın terminal karboksil gruplarının iyonlaşmasının hızla arttığı bölgededir. Kaynak Tablo 1'de pH 3,5'te PLGA'nın yaklaşık %31'inin, pH 4,0'da %59'unun, pH 4,5'te %82'sinin, pH 5,0'da %93'ünün ve pH 6,0'da %99'unun ayrışmış durumda olduğu hesaplanmıştır.

Henderson–Hasselbalch ilişkisi burada ne anlatıyor?

Makale PLGA ve OCA'nın ayrışma yüzdelerini Henderson–Hasselbalch yaklaşımıyla yorumlamaktadır. Kaynak denklemi ayrı numaralı formül olarak basmamaktadır; aşağıdaki ifade, kullanılan standart asit-baz ilişkisinin öğretici gösterimidir ve çalışmanın yeni bir denklemi değildir:

\[ \mathrm{pH}=\mathrm{p}K_a+\log_{10}\left(\frac{[A^-]}{[HA]}\right) \]

Zayıf bir asidin iyonize fraksiyonu ayrıca:

\[ \alpha_{A^-} = \frac{1} {1+10^{(\mathrm{p}K_a-\mathrm{pH})}} \]

olarak yazılabilir. \([HA]\) protonlanmış, elektriksel olarak nötr asit biçimini; \([A^-]\) deprotonlanmış negatif biçimi; \(pK_a\) ise iki biçim arasındaki dengeyi tanımlayan asitlik sabitini temsil eder. \(\alpha_{A^-}\) boyutsuzdur ve yüzde için 100 ile çarpılır.

Asit-sonlandırılmış PLGA'nın kaynakta verilen yaklaşık \(pK_a\) değeri 3,85, OCA'nın karboksilik grubunun \(pK_a\) değeri ise 4,76'dır. pH, \(pK_a\)'nın üzerine çıktıkça iyonize formun oranı hızla yükselir. Bu nedenle çalışma pH değişiminin yalnız “ortam asitliği” olmadığını; polimerin ve ilacın elektrostatik/hidrofobik karakterini değiştiren bir tasarım parametresi olduğunu göstermektedir.

İyonik güç neden ayrıca test edildi?

pH sabit tutulduğunda tampon konsantrasyonunun artırılması çoğu koşulda partikül boyutunu büyütmüştür. Örneğin PLGA 50:50'de pH 3 için standarttan üçlü tampon konsantrasyonuna geçildiğinde boyut 180 ± 6 nm'den 206 ± 9 nm'ye, pH 9'da 42 ± 4 nm'den 92 ± 2 nm'ye yükselmiştir. PLGA 75:25'te pH 3 için 189 ± 2 → 212 ± 1 nm ve pH 9 için 39 ± 1 → 92 ± 2 nm değişimleri bildirilmiştir.

OCA enkapsülasyon verimi nasıl hesaplandı?

Kaynakta açıkça verilen temel formül:

\[ EE(\%)= \frac{m_{\mathrm{encapsulated\ drug}}} {m_{\mathrm{total\ amount\ of\ drug}}} \times100 \]

Formül neyi hesaplar? Başlangıçta kullanılan toplam OCA'nın yüzde kaçının saflaştırılmış PLGA nanopartikül matrisi içinde kaldığını hesaplar.

Değişkenler: \(m_{\mathrm{encapsulated\ drug}}\), nanopartiküllerden ekstrakte edilip ölçülen OCA kütlesidir; \(m_{\mathrm{total\ amount\ of\ drug}}\), hazırlama sırasında kullanılan toplam OCA kütlesidir. Her iki terim aynı kütle biriminde olduğundan oran boyutsuzdur; 100 ile çarpıldığında yüzde enkapsülasyon verimi elde edilir.

Tamponsuz koşullarda HPLC ile EE% PLGA 50:50 için %68 ± 3, PLGA 75:25 için %70 ± 2 olarak ölçülmüştür. UV/VIS ile sırasıyla %68 ± 3 ve %69 ± 3 elde edilmiş ve iki yöntemin sonuçları arasında anlamlı fark bulunmamıştır.

Hazırlama pH'sı yükseltildiğinde OCA'nın suda çözünen iyonize fraksiyonu artmış ve PLGA'ya olan hidrofobik ilgisi azalmıştır. Bunun sonucunda PLGA 50:50'de EE% pH 2,5'te %89 ± 4 iken pH 10'da %15 ± 4 olarak ölçülmüştür. pH 4,5'te %87 ± 3, pH 5,0'da %72 ± 0,5 bildirilmiştir.

OCA çözünürlüğü pH ile nasıl değişti?

OCA suda 2,62 μg/mL düzeyinde pratik olarak çözünmez bulunmuştur. %0,1 Pluronic F127 ortamında 105 μg/mL; phosphate–citrate tamponunda pH 4,0'da 110 μg/mL, pH 5,0'da 214 μg/mL, pH 6,0'da 418 μg/mL ve pH 7,0'da 974 μg/mL çözünürlük raporlanmıştır. PBS pH 7,4'te de 974 μg/mL bildirilmiştir.

Kaynak-içi birim sınırı: Daha yüksek pH'lara ilişkin Şekil 3d ekseni mg/mL olarak çizilirken tartışma metninde pH 8 için “20 μg/mL” ifadesi yer almaktadır. Bu nedenle Verianla yüksek-pH bölgesi için şekilden yeni kesin sayı üretmemekte ve kaynakta yazılı birimi sessizce değiştirmemektedir.

OCA Neden pH 7,3'te pH 4,5'e Göre Çok Daha Hızlı Salındı?

Kaynağın yorumu, fizyolojik pH'da PLGA terminal karboksil gruplarının ve OCA'nın daha fazla iyonize olmasıyla polimer zincirleri arasındaki hidrofobik etkileşimlerin zayıflaması, elektrostatik itmenin artması, matriste gözeneklerin açılmasının kolaylaşması ve OCA'nın sulu fazdaki çözünürlüğünün artması sonucunda difüzyonun hızlanmasıdır; ancak yazarlar salım mekanizmasının yalnız tek bir süreçle kesin olarak kanıtlanmadığını vurgulamaktadır.

Deneysel salım profili

pH 4,5'teki profil üç aşamalıdır: başlangıçta hızlı bir bölüm, ardından uzun süreli daha yavaş salım ve sonrasında devam eden üçüncü faz. Bu davranış yalnız tek bir basit kinetik süreçle açıklanamayacak kadar çok fazlıdır.

Salım modelleri neyi test ediyor?

Makale sıfırıncı derece, birinci derece ve Higuchi modellerini tam deneysel veri setine; Korsmeyer–Peppas modelini ise yaklaşık ilk %60'lık salım bölümüne uygulamıştır. Kaynak bu modellerin denklemlerini makale gövdesinde basmamaktadır. Kullanılan modellerin standart matematiksel biçimleri öğretici amaçla şöyledir:

\(Q_t\), \(t\) zamanında salınan miktarı; \(Q_0\) başlangıç değerini; \(k_0\), \(k_1\), \(k_H\) ve \(k_{KP}\) modele özgü kinetik sabitleri; \(M_t/M_\infty\) toplam salınabilir ilacın \(t\) anına kadar salınan fraksiyonunu; \(n\) ise Korsmeyer–Peppas salım üstelini ifade eder.

Asidik pH 4,5 verilerinde tam salım eğrisine en iyi uyumu Higuchi modeli, \(R^2=0.96\) ile sağlamıştır. Korsmeyer–Peppas modeli başlangıç bölümünde \(R^2=0.89\) vermiştir. Ancak kaynak açıkça Higuchi uyumunun “salım tamamen yalnız difüzyonla gerçekleşir” kanıtı olmadığını belirtmektedir. PLGA matrisinin bozulması ve pH'ya bağlı gözenek açılıp kapanması da olası katkılardır.

Zeta potansiyeli nasıl belirlenmişti?

Zeta potansiyeli elektroforetik ışık saçılımı ile ölçülen elektroforetik hareketlilikten Henry denklemi kullanılarak hesaplanmış ve Smoluchowski yaklaşımında \(f(\kappa a)=1.5\) alınmıştır. Henry ilişkisinin standart biçimi:

\[ \mu_e= \frac{2\varepsilon\zeta f(\kappa a)} {3\eta} \]

şeklindedir. \(\mu_e\) elektroforetik hareketlilik, \(\varepsilon\) ortamın dielektrik geçirgenliği, \(\zeta\) zeta potansiyeli ve \(\eta\) viskozitedir. Smoluchowski yaklaşımında \(f(\kappa a)=1.5\) olduğunda ilişki:

\[ \mu_e=\frac{\varepsilon\zeta}{\eta} \]

biçimine indirgenir. Bu denklem çalışmanın yeni bulgusu değil, kaynakta belirtilen ölçüm yönteminin standart matematiksel temelidir.

Tamponsuz örneklerde PLGA 50:50 nanopartiküller için zeta potansiyeli −23 ± 2 mV, OCA yüklü karşılıkları için −22 ± 3 mV'dir. PLGA 75:25 için boş nanopartiküllerde −25 ± 0,2 mV, OCA yüklü nanopartiküllerde −21 ± 1 mV bildirilmiştir.

Çalışmanın Yöntemi ve Bulguları

SEM ile morfoloji

OCA yüklü PLGA 50:50 ve 75:25 nanopartiküller alan emisyonlu taramalı elektron mikroskobu ile görüntülenmiştir. Kaynak Şekil 2'de partiküllerin küresel, görece uniform ve belirgin agregasyon göstermeyen yapıda olduğu görülmektedir. SEM görüntüleri gerçek mikroskopi kanıtı olduğundan Verianla içinde generatif olarak taklit edilmemiştir.

Hücre canlılığı deneyi

Primer kemik iliği kökenli makrofajlar 6–10 haftalık dişi BALB/c farelerden elde edilmiştir. Serbest OCA, boş PLGA 50:50 nanopartikülleri ve OCA yüklü PLGA 50:50 nanopartikülleri test edilmiştir. OCA eşdeğer konsantrasyonları 10 μM, 1 μM ve 0,1 μM'dir. Hücre canlılığı MTS assay ile 24 saat sonra ölçülmüş ve %80 canlılık potansiyel sitotoksisite sınırı olarak kabul edilmiştir.

Test edilen nanopartikül formülasyonlarının hiçbiri canlılığı %80 sınırının altına düşürmemiştir. En yüksek serbest OCA konsantrasyonunda ise hücre canlılığında azalma gözlenmiştir. Bu sonuç yalnız bu in vitro makrofaj koşulları için geçerlidir; insanlar için genel toksisite sonucu değildir.

Farelerde karaciğer biyodağılımı

Biyodağılım için erkek C57BL/6J fareler 24 hafta yüksek yağlı diyetle beslenerek hepatik inflamasyon modeli oluşturulmuştur. PLGA 50:50 nanopartiküller yakın kızılötesi DiR boyasıyla işaretlenmiştir.

IVIS görüntülerinde DiR sinyalinin belirgin biçimde karaciğerde biriktiği, diğer organlarda sinyalin çok daha düşük olduğu bildirilmiştir. Karaciğer, dalak, böbrekler, akciğerler ve duodenum/jejunumun ex vivo görüntülenmesi de en yüksek floresansın karaciğerde bulunduğunu desteklemiştir. Boş DiR-PLGA ile DiR-OCA-PLGA nanopartikülleri benzer dağılım göstermiştir; OCA yüklenmesi karaciğer birikimini ortadan kaldırmamıştır.

Önemli sınır: Deney karaciğer dokusuna tercihli biyodağılımı göstermektedir. Her bir nanopartikülün in vivo olarak belirli bir Kupffer hücresine girdiğini doğrudan tek-hücre düzeyinde göstermemektedir. Makrofaj hedefleme yorumu partikül özellikleri, karaciğer birikimi ve mononükleer fagosit sistemi bağlamında yapılmaktadır.

THP-1 makrofajlarında anti-inflamatuvar deney

İnsan THP-1 monositleri PMA ile makrofaj benzeri hücrelere farklılaştırılmış ve kontrol dışındaki gruplar 100 ng/mL LPS ile iki saat uyarılarak proinflamatuvar M1-benzeri durum oluşturulmuştur. Ardından serbest OCA veya OCA yüklü PLGA 50:50 nanopartikülleri 10 μM OCA eşdeğerinde uygulanmıştır. Deksametazon 100 nM referans anti-inflamatuvar ajan olarak kullanılmıştır.

Altı saat sonra IL-6, TNF-α, IL-1β ve SHP mRNA ekspresyonu RT-qPCR ile ölçülmüştür. GAPDH ve B2M referans gen olarak kullanılmıştır.

ΔΔCt yöntemi nasıl çalışıyor?

Kaynak gen ekspresyonunu delta-delta yöntemiyle hesaplamaktadır. Standart hesaplama sırası:

\[ \Delta C_t = C_{t,\mathrm{target}} - C_{t,\mathrm{reference}} \]

\[ \Delta\Delta C_t = \Delta C_{t,\mathrm{treated}} - \Delta C_{t,\mathrm{control}} \]

\[ \mathrm{Fold\ Change} = 2^{-\Delta\Delta C_t} \]

\(C_t\), PCR floresansının belirlenen eşiği geçtiği döngü sayısıdır. İlk denklem hedef geni referans gene normalize eder. İkinci denklem tedavi grubunu kontrol grubuyla karşılaştırır. Son denklem değişimi “kontrole göre kaç kat” biçiminde ifade eder. Bu standart matematiksel gösterim kaynakta sözel olarak belirtilen ΔΔCt yönteminin öğretici açılımıdır.

İstatistiksel analiz

Hücre canlılığı deneyinde iki grup karşılaştırmaları için eşleştirilmemiş Student t-testi kullanılmıştır. RT-qPCR verilerinde gruplar arası farklar tek yönlü ANOVA ve ardından Dunnett post hoc testiyle değerlendirilmiştir. İstatistiksel anlamlılık sınırı \(p<0.05\) olarak belirlenmiştir. RT-qPCR deneyleri teknik tekrarlarla yürütülmüş ve deneyler üç kez tekrarlanmıştır (\(n=3\)).

Bu Çalışma OCA Nanopartiküllerinin İnsanlarda Etkili Bir Karaciğer Tedavisi Olduğunu Gösteriyor mu?

Hayır. Çalışma pH kontrollü nanopartikül üretimini, in vitro biyouyumluluğu ve inflamasyonla ilişkili gen ekspresyonunu, ayrıca farelerde intravenöz biyodağılımı göstermektedir; insanlarda klinik etkinlik, klinik doz, uzun dönem güvenlik, hastalık sonlanımı veya standart tedaviye üstünlük değerlendirilmemiştir.

Çalışmanın doğrudan desteklediği bulgular

• Sulu faz pH'sı asit-sonlandırılmış PLGA nanopartiküllerin oluşan boyutunu güçlü biçimde değiştirmiştir.
• Yüksek hazırlama pH'sında daha küçük nanopartiküller oluşmuştur.
• OCA'nın enkapsülasyon verimi pH ile belirgin biçimde değişmiştir ve genel olarak pH yükseldikçe düşmüştür.
• 30 mg/mL PLGA konsantrasyonu test edilen koşullarda en düşük PDI'yi vermiştir.
• OCA yüklü nanopartiküller küresel morfoloji ve PDI <0,2 göstermiştir.
• OCA pH 7,3'te PLGA 50:50 matrisinden pH 4,5'e göre çok daha hızlı salınmıştır.
• Asidik tam salım profilinin test edilen modeller arasındaki en iyi matematiksel uyumu Higuchi modelidir.
• Test edilen OCA yüklü nanopartiküller primer fare makrofajlarında %80 canlılık sınırının altına düşmemiştir.
• DiR işaretli nanopartiküller farelerde intravenöz uygulamadan sonra karaciğerde tercihli floresans birikimi göstermiştir.
• OCA yüklü nanopartiküller LPS-uyarılmış THP-1 hücrelerinde IL-6'yı anlamlı biçimde azaltmış ve SHP'yi artırmıştır.

Çalışmanın desteklemediği genellemeler

• İnsanlarda klinik tedavi etkinliği gösterilmemiştir.
• İnsanlarda OCA yan etkilerinin nanopartikül formülasyonuyla azaldığı gösterilmemiştir.
• Farelerde doğrudan terapötik hastalık iyileşmesi ölçülmemiştir; in vivo bölüm öncelikle biyodağılım çalışmasıdır.
• Karaciğer floresans birikimi tek başına bütün nanopartiküllerin spesifik olarak Kupffer hücrelerinde bulunduğunu kanıtlamaz.
• TNF-α azalması istatistiksel olarak anlamlı değildir ve IL-1β değişmemiştir.
• Higuchi modelinin yüksek \(R^2\) değeri salımın yalnız difüzyonla gerçekleştiğini kanıtlamaz.
• pH kontrollü formülasyonun tüm zayıf asit ilaçlarda aynı performansı göstereceği bu çalışma tarafından deneysel olarak doğrulanmamıştır.
• Uzun dönem toksisite, farmakokinetik doz-cevap, tekrarlanan tedavinin güvenliği ve klinik ölçekli üretim bu çalışmada kapsamlı biçimde doğrulanmamıştır.

Kaynak ve Yöntem Notu

Özgün başlık: Development of pH-tunable PLGA nanoparticles for targeted liver delivery of obeticholic acid

Yazarlar: Dmytro Iefremenko; Ondrej Holas; Nancy Mrozkova; Petra Maslova; Lukas Lochman; Ivona Pavkova; Monika Smekalova; Jan Loskot; Barbora Boltnarova; Petr Pavek.

Eş katkı bildirimi: Dmytro Iefremenko, Ondrej Holas, Barbora Boltnarova ve Petr Pavek eş katkı bildirimine sahiptir.

Sorumlu yazar: Ondrej Holas.

Kurumlar: Charles University Faculty of Pharmacy in Hradec Králové; University of Defence Military Faculty of Medicine; University of Hradec Králové Faculty of Science; Charles University Faculty of Medicine in Hradec Králové, Çek Cumhuriyeti.

Dergi: Journal of Drug Delivery Science and Technology.

Yayınevi: Elsevier B.V.

Bibliyografik kayıt: Volume 125 (2026), Article 108669. ScienceDirect cilt tarihini Kasım 2026 olarak göstermektedir; makale 2 Temmuz 2026'da çevrimiçi yayımlanmıştır.

DOI: 10.1016/j.jddst.2026.108669

Gönderim: 4 Şubat 2026. Revizyon: 22 Mayıs 2026. Kabul: 2 Temmuz 2026. Çevrimiçi yayın: 2 Temmuz 2026.

Kaynak türü: Hakemli deneysel araştırma makalesi; farmasötik nanopartikül formülasyonu, fizikokimyasal karakterizasyon, in vitro hücre deneyleri ve preklinik fare biyodağılımı içerir.

Lisans: Creative Commons Attribution 4.0 (CC BY 4.0).

Hayvan etiği: Primer makrofaj deneyleri Military Faculty of Medicine, University of Defence Animal Care and Use Committee tarafından proje 5/21 kapsamında onaylanmıştır. C57BL/6J fare çalışmaları Charles University Animal Welfare Body gözetiminde ve Avrupa Birliği deney hayvanı önerileri doğrultusunda yürütülmüştür.

Finansman ve destek: Charles University Grant Agency proje 1348120; NETPHARM projesi CZ.02.01.01/00/22_008/0004607, Avrupa Birliği ortak finansmanı; Czech Ministry of Education and Sports SVV 260 661; Czech Health Research Council NW25-08-00135; Ministry of Defence of the Czech Republic ve Long Term Organization Development Plan 1011 / DZRO-FVZ22-ZHNII destekleri bildirilmiştir.

Veri erişilebilirliği: Yazarlar verilerin talep üzerine sağlanacağını bildirmiştir. Çalışmanın supplementary materyalleri makalenin DOI kaydına bağlıdır.

Çıkar çatışması: Yazarlar çalışmayı etkileyebilecek bilinen rekabet eden finansal çıkar veya kişisel ilişki bulunmadığını beyan etmiştir.

Yazar katkıları: Dmytro Iefremenko: kavramsallaştırma, araştırma, görselleştirme ve ilk taslak. Ondrej Holas: kavramsallaştırma, biçimsel analiz, finansman edinimi, araştırma, metodoloji, kaynaklar, danışmanlık ve gözden geçirme/düzenleme. Nancy Mrozkova: araştırma ve görselleştirme. Petra Maslova: araştırma. Lukas Lochman: araştırma ve doğrulama. Ivona Pavkova: araştırma. Monika Smekalova: metodoloji ve gözden geçirme/düzenleme. Jan Loskot: araştırma ve metodoloji. Barbora Boltnarova: araştırma, metodoloji, görselleştirme ve gözden geçirme/düzenleme. Petr Pavek: finansman edinimi ve proje yönetimi.

Kaynak-içi raporlama notu 1: OCA çözünürlüğünün yüksek-pH kısmında sonuç metni, tartışma metni ve Şekil 3d'nin eksen birimleri arasında tam olarak uzlaştırılamayan bir birim/ölçek farkı bulunmaktadır; bu nedenle kaynakta açık olmayan yüksek-pH sayıları Verianla tarafından yeniden hesaplanmamıştır.

Kaynak-içi raporlama notu 2: THP-1 sonuçlarında yalnız IL-6 azalması istatistiksel olarak anlamlıdır; TNF-α için azalma anlamlı değildir ve IL-1β değişmemiştir. Dolayısıyla sonuç bölümündeki daha genel inflamasyon ifadesi bütün sitokinlerin anlamlı biçimde baskılandığı şeklinde yorumlanmamalıdır.

Temel yöntemsel sınır: Biyolojik kanıt hücre kültürü ve fare biyodağılımıyla sınırlıdır. Klinik insan verisi, uzun dönem tedavi etkinliği, insan farmakokinetiği veya klinik güvenlik değerlendirmesi yoktur.